Pierwsze wzmianki o wyspie pochodzą z IV wieku przed naszą erą od greckiego geografa Pseudo Skilaksa, a w czasach antycznych nazywał się Plinije Stariji – później Arba. Fundamenty rabskich murów miejskich na Kaldancu, które są najstarszą częścią Rabu, pochodzą z I wieku, z czasów cesarza Oktawiana Augusta.
Jeżeli płyniesz promem z Jablanca do przystani Mišnjak na wyspie Rab, pierwszym obrazem jaki sie pojawia jest część wyspy pokryta gołym kamieniem. Po kilku minutach jazdy od przystani promowej krajobraz się powoli zmienia, kamień zastępuje bujna roślinność śródziemnomorska, lasy bukowe, jodły i cyprysy. Obok licznych mniejszych i większych parków, największym zielonym bogactwem miasta Rab jest park miejski Komrčar, jeden z najpiękniejszych parków nad Adriatykiem.


Miasto Rab jako centrum kulturalne wyspy ma długa historię. Wzmiankowany jest 10 lat przed naszą erą w jednym z dokumentów starorzymskich, w którym go ówczesny cesarz Oktawian August ogłasza miastem i daje mu niepodległość. Miasto otrzymuje przymiotnik honorowy Felix (szczęśliwy), co oznacza, że już wtedy Rab był rozwiniętym, cywilizowanym miastem. Zabytkowa część miasta otoczona jest średniowiecznymi murami z kamienia, które zostały wzniesione w XII i XIII wieku i które go po części do dziś otaczają. Nad starym miastem dominują cztery dzwonnice i liczne kościoły. Jednym z najważniejszych rabskich zabytków jest kościół św. Marii z XII wieku (dawna bazylika biskupia). Dzwonnica tej bazyliki z XII wieku jest oddalona od niej i wznosi się nad miastem i należy do najpiękniejszych budowli późnoromańskich w Chorwacji.

(ŹRÓDŁO:CROATIA.HR)

Co do okresu prehistorycznego wyspy Rab i jej okolic, jedynym źródłem informacji mogą być dawne legendy, mity i opowieści. Pierwsze konkretne dane dotyczące Wysp Liguryjskich i tym samym wyspy Rab, to pamiętniki z podróży greckiego żeglarza oraz pochodzące z IV w.p.n.e. notatki i dane geograficzne Skylaxa z Chariandonu. Kilku greckich i rzymskich geografów wspomina wyspę o nazwie Rab, w tym samym kontekście pojawiają się również nazwy Arbia, Arbiana, Arbitana, ale dokładne pochodzenie nazwy Rab nie zostało niestety określone.

Być może z biegiem czasu Słowianie zamieszkujący wyspę, duisiejsi Chorwaci, dopasowali imię wyspy do melodii ich języka.

Cztery dzwonnice z okresu Romantyzmu są dziś prawdziwym znakiem rozpoznawczym wyspy Rab. Wszystkie cztery znajdują się w obrębie Starego Miasta i łatwo znaleźć je spacerując jego wąskimi uliczkami. Z dwóch z nich rozciąga się wspaniały widok na miasto i jego okolice.
 

Park Kormcar znajduje się w pobliżu historycznego centrum miasta. To wspaniałe miejsce na krótki relaks na zacienionej parkowej ławce, przy zapachu liści laurowych i sosen, który zabierze Was daleko poza mury miasta.

Lapar to niewielkie miasto znane z jego wspaniałej, długiej i piaszczystej plaży o wiele mówiącym imieniu Rajska plaza. W tym miasteczku, które nie zmieniło tradycyjnego sposbu życia, poczujecie wciąż wszechobecnego ducha dawnych czasów. Z północno-wschodniej strony miasta rozciąga się malowniczy widok na pobliksie wyspy Grgur i Goli.

(ŹRÓDŁO:RAB24.COM)

Ponad dachami domów, pokrytych czerwonymi dachówkami, wznoszą się cztery wysokie wieże kościelne. Idąc na północ od klasztoru św. Antoniego (z 1115 r.) ulicą Rade Koncara dochodzi się do romańskiej katedry, przy której znajduje się taras z widokiem na morze. Obok kościoła św. Justyny (XVI w.), który obecnie pełni rolę niewielkiego muzeum sztuki sakralnej, za wysoką romańską wieżą znajduje się drugi taras. Zaraz za następną kaplicą można zobaczyć małą bramę, przez klorą wchodzi się do parku, Obok stoją ruiny klasztoru Benedyktynów z XI w.
Ulica Rade Koncara kończy się przy północnej części murów miejskich, z których rozciąga się wspaniały widok na miasto, zatokę, morze i wzgórze. Widok jesi szczegół, nie piękny zwłaszcza tuż po zachodzie słońca. Na północ od murów leży rozległy park miejski, z licznymi, ocienionymi ścieżkami, Idealne miejsce do spacerowania.

(ŹRÓDŁO:CHORWACJA.ORG)

 

 

  • Rab, Chorwacja - Historia i dziedzictwo - Zdjęcie 1
  • Rab, Chorwacja - Historia i dziedzictwo - Zdjęcie 2